Chrystus zmartwychwstał ! Prawdziwie zmartwychwstał ! ALLELUJA !

Św. Jóżef Sebastian Pelczar - Wspomnienie

Św. Jóżef Sebastian Pelczar - biskupWSPOMNIENIE

Dzień 17.01.1842 r - urodził się Józef Sebastian Pelczar w Korczynie k/Krosna n/Wisłokiem,
jako trzecie dziecko Wojciecha i Marii z d. Mięsowicz. Rodzeństwo Józefa to starsi Rozalia
i Jan , i młodsza Katarzyna.

W 1847 r. rozpoczął naukę w miejscowej szkole parafialnej, gdzie wyróżniał się ponadprzeciętnymi
zdolnościami, na co szczególną uwagę zwrócili jego nauczyciele.

Lata 1850 - 1852 - kontynuował naukę w szkole głównej w Rzeszowie, a następnie w słynnym
gimnazjum im. ks. Stanisława Konarskiego.
W 1858 r. - czując w swym sercu powołanie i za namową znajomych kleryków wstąpił do Seminarium
Duchownego w Przemyślu, gdzie w 1860 r. z odznaczeniem zdał egzamin dojrzałości i automatycznie
został przyjęty w poczet kleryków i rozpoczął 4-ro letnie studia teologiczne.

17 i 24 lipca 1864 r. - to dnie otrzymania święceń kapłańskich i prymicji.

Po miesięcznym urlopie - pierwsza służba jako wikariusz w Samborze – parafii liczącej 12 tyś wiernych.

19.XII.1865 r. - udaje się do Rzymu na dalsze studia jako jeden ze stypendystów Kolegium Polskiego w Rzymie.
Po skróconym okresie uczęszczania na wykłady do Collegium Romanum w 1866 r. na uniwersytecie Sapienza
po egzaminach 3 i 10 grudnia uzyskał doktorat z teologii, a z prawa kanonicznego w kwietniu 1868 r.
W tym czasie w miarę możliwości ze wzruszeniem uczestniczył w nabożeństwach z udziałem papieża Piusa IX.

24.04.1868 r. - powrót do Przemyśla.
Nie otrzymawszy ze strony przełożonych żadnej propozycji służby duszpasterskiej, sam poprosił o skierowanie
do pracy w parafii Wojutycze k/Sambora, gdzie przebywał 9 miesięcy.

W pażdzierniku 1869 r. - obejmuje funkcje prefekta w Seminarium Duchownym w Przemyślu.

W latach 1870 - 1871 - w Instytucie Teologicznym prowadzi wykłady z teologii pastoralnej, a następnie już jako
formalny profesor tego przedmiotu.

W latach 1873 - 1877 - jako z-ca profesora wykłada prawo kanoniczne. Był też egzaminatorem prosynodalnym
w konsystorzu biskupim, a pzniej referentem.
Czynił też starania o probostwo, jednak kończyło się to niepowodzeniem.

1872 r. - 3-y miesięczna pielgrzymka do Ziemi Świętej.
Pokłosiem tej pielgrzymki było " Ziemia Święta i Islam " wyd. cz. 1 i 2 - Lwów 1875 r.

Rok 1876 - to czas starania się o objęcie katedry teologii pastoralnej na Uniwersytecie w Krakowie.
Dopiero dzięki poparciom m.in. ówczesnego rektora uniwersytetu Fryderyka Zolla 19 marca 1878 r. cesarz Franciszek
Józef podpisał nominację na profesora historii Kościoła i prawa kanonicznego.

Kwiecień 1877 r. - rozpoczyna się nowy 22 letni rozdział życia i pracy w Krakowie.
Jak zwykle w początkowej fazie bardzo trudny w nowym środowisku. Dawano mu do zrozumienia ,że jest "obcy".
Jednak dzięki poświęceniu się ciężkiej pracy na uniwersytecie zdobył sobie uznanie swoich słuchaczy jak i środowisk krakowskich. W latach 1880/81 pełnił funkcję prorektora, a w 1882/83 rektora Uniwersytetu.
Za jego przyczyną Uniwersytet uzyskał plac pod budowę kliniki i zaczął budowę Collegium Novum.

Był też dziekanem Wydziału Teologicznego i jego prodziekanem, oraz dokonano reorganizacji tego wydziału.
W okresie krakowskim zmarli jego rodzice ojciec w 1877 r., matka w 1889 r.

27.02.1899 r. - za zgodą rządu papież prekonizował go jako tytularnego biskupa Miletopolis i sufragana przemyskiego.

19.03.1899 r. - otrzymuje poświęcenie na biskupa.

19.12.1900 r. - po śmierci bpa Soleckiego zostaje mianowany ordynariuszem diecezji przemyskiej.

13.01.1901 r. - nastąpił ingres.
Ponad 20 letni okres sprawowania rządów biskupa przemyskiego obfitował na polu działalności duszpasterskiej,
społecznej i intelektualnej.

W dniu 19.03.1924 r. - obchodził 25-lecie otrzymania sakry biskupiej.

28.03.1924 r. - zmarł.Znicz

Pochowany w Kaplicy NMP Częstochowskiej kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa.
W 1991 r. jego szczątki przeniesiono do katedry.

Dzięki aprobacie biskupa ordynariusza Franciszka Bardy w latach 1954 - 57 - przeprowadzono proces
informacyjny, jako pierwszy etap procesu beatyfikacyjnego biskupa Józefa Sebastiana Pelczara.
W 1989 r. w Rzymie ogłoszono dekret o heroiczności cnót biskupa Pelczara.

Niezapomniany dzień dla całego Podkarpacia 2.06.1991 r. - kiedy to papież Jan Paweł II w czasie sprawowanej mszy św.
ogłosił błogosławionym sługę Bożego biskupa Józefa Sebastiana Pelczara

W 2001 r. siostry Sercanki otrzymały informację o uzdrowieniu dziewczynki z Korczyny za wstawiennictwem błogosławionego biskupa Józefa Sebastiana Pelczara . Fakt ten wzięto za podstawę poczynienia starań o jego kanonizację.

8.11.2001 r. - rozpoczęto proces na poziomie diecezjalnym za pozwoleniem ks. abpa Józefa Michalika.

5.06.2002 r. - ostatnia sesja procesu kanonizacyjnego w archidiecezji przemyskiej, a 10-tego akta przesłano do Rzymu, co dało początek procesu w Kongregacji do Spraw Świętych.

7.03.2003 r. - konsystorz.
Ojciec Święty Jan Paweł II zatwierdził pozytywnie orzeczenia komisji i ustalił datę kanonizacji.

8.05.2003 r. - uroczysta kanonizacja Św. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara na placu Św. Piotra przez papieża Jana Pawła II

Wspomnienie Św. Biskupa Józefa Sebastiana Pelczara przypada 19 stycznia

Słowo na dziś

30 kwiecień 2026

EWANGELIA NA CO DZIEŃ
  • Czwartek, 30 Kwietnia : Dzieje Apostolskie 13,13-25.
    Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączając się od nich. Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień szabatu do synagogi i usiedli. Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi posłali do nich i powiedzieli: «Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu». Wstał więc Paweł i skinąwszy ręką, przemówił: «Słuchajcie, Izraelici i wy, którzy boicie się Boga! Bóg tego ludu izraelskiego wybrał ojców naszych i wywyższył lud na obczyźnie w ziemi egipskiej i wyprowadził go z niej mocnym ramieniem. Niemal czterdzieści lat znosił cierpliwie ich obyczaje na pustyni. I wytępiwszy siedem szczepów w ziemi Kanaan oddał im ziemię ich w dziedzictwo, po około czterystu pięćdziesięciu latach. A potem dał im sędziów aż do proroka Samuela. Później poprosili o króla, i dał im Bóg na lat czterdzieści Saula, syna Kisza z pokolenia Beniamina. Gdy zaś jego odrzucił, powołał na ich króla Dawida, o którym też dał świadectwo w słowach: „Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę”. Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu. A pod koniec swojej działalności Jan mówił: „Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach”.

Rozważania

30 kwiecień 2026

Bezpłatna elektroniczna prenumerata Czytań dostępna jest pod adresem: https://mateusz.pl/czytania/prenumerata/
  • Czytania na czwartek, 30 kwietnia 2026

    Czwartek czwartego tygodnia okresu Wielkanocnego

    (Dz 13, 13-25)

    Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączywszy się od nich. Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli. Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi posłali do nich i powiedzieli: "Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu". Wstał więc Paweł i skinąwszy ręką, przemówił: "Słuchajcie, Izraelici i wy, którzy boicie się Boga! Bóg tego ludu izraelskiego wybrał ojców naszych i wywyższył lud na obczyźnie w ziemi egipskiej i wyprowadził go z niej mocnym ramieniem. Mniej więcej przez czterdzieści lat znosił cierpliwie ich obyczaje na pustyni. I wytępiwszy siedem szczepów w ziemi Kanaan oddał im ziemię ich w dziedzictwo, mniej więcej po czterystu pięćdziesięciu latach. I potem dał im sędziów aż do proroka Samuela. Później poprosili o króla, i dał im Bóg na lat czterdzieści Saula, syna Kisza z pokolenia Beniamina. Gdy zaś jego odrzucił, powołał Dawida na ich króla, o którym też dał świadectwo w słowach: „Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę”. Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu. A pod koniec swojej działalności Jan mówił: „Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach”.

    (Ps 89 (88), 2-3. 21-22. 25 i 27)

    REFREN: Na wieki będę sławił łaski Pana

    Na wieki będę śpiewał o łasce Pana,
    moimi ustami będę głosił Twą wierność
    przez wszystkie pokolenia.
    Albowiem powiedziałeś: "Na wieki ugruntowana jest łaska",
    utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.

    "Znalazłem Dawida, mojego sługę,
    namaściłem go moim świętym olejem,
    by ręka moja zawsze przy nim była
    i umacniało go moje ramię.

    Z nim moja wierność i łaska,
    a w moim imieniu jego moc wywyższona.
    On będzie wołał do Mnie: „Ty jesteś moim Ojcem,
    moim Bogiem, opoką mego zbawienia”.

    Aklamacja

    Trzeba by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.

    (J 13,16-20)

    Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to będziecie błogosławieni, gdy według tego będziecie postępować. Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz potrzeba, aby się wypełniło Pismo: Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę. Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał".

Refleksje

Źródła nie znaleziono

Radio VIA - Posłuchaj

Radio VIA Posłuchaj klikając w symbol Play
Lub kliknij logo radia (nowe okienko)
 radio icon100

Szukaj na stronie

Losowe zdjęcie